Blog

nondualiteit, advaita, direct waarnemen

Advaita vedanta (ook wel Advaya)

Advaita Vedanta is van oudsher een radicale stroming binnen het Hindoeïsme. De term bestaat uit twee delen: Advaita (Sanskriet: geen-twee) en Vedanta (wat zoveel betekent als gebaseerd op de Veda’s (oude Hindoeïstische teksten). Het wordt weleens de meest intellectuele non-duale Oosterse stroming genoemd. Misschien is dat waarom het in het Westen zo heeft kunnen aanslaan.

Binnen Advaita herkent men weer verschillende tradities.

De in Nederland bekendste traditie is Inchegeri Sampradaya, alhoewel die term weinigen iets zal zeggen. Het is de traditie waarvan Nisargadatta wereldwijd de bekendste naam is en die vooral met Alexander Smit hier voet aan de grond kreeg. Een grote opvolger heeft Alexander nooit gekregen, wel spreken Jan Koehoorn, Randolph en vele anderen grotendeels dezelfde taal.

Veel Westerse advaita wordt door critici onder de noemer neo-advaita geplaatst, die wordt weggezet als een nieuwe religie. Wat echte advaita is en wat neo-advaita is echter nogal schimmig. Vaak worden de neo-advaitici geplaatst in de lijn van H.W.L. Poonja (die ‘in de leer’ was bij Ramana Maharshi die dan weer nadrukkelijk niet tot de neo’s gerekend wordt), bekende namen zijn Gangaji, Gina Lake, Nirmala en Deepak Chopra. Zij zouden wel non-duale ervaringen gehad hebben, maar niet volledig door de illusie heen gezien hebben. Feit is dat ze voor de oplettende luisteraar vaak veel overtuigingen met een stelligheid neerzetten die prekend is, ook is er vaak veel aandacht voor psycholigische processen. In Nederland zou je met zo’n definitie (het verkondigen van absolutische waarheden en het ingaan op psycholigische aspecten) misschien Carla van Hoof en Vera Helleman onder deze noemer kunnen scharen.